Złote myśli:

I cóż przyjdzie z bogactw w domu
I przyklęka oniemiały,
Niech ich kocha jak najczulej!
Na pagórku ponad rzeką.
Każdy tydzień coś przyniesie.
I nasz Stwórca tak uczyni,
Co dzień się przybytek czyni.
I kwiatami świat ubrała,
A słowa się po niebie włóczą i łajdaczą —
Smutno mi, Boże!
Póty w nim się kołysze, aż się przeinacza.
Smutno mi, Boże!
Anieli twoi w niebie rozpostarli,
Artysta, Bóg, Kondycja ludzkaI po tym samym niebie — z tamtej ułud strony —
Zdoła tylko z otchłanią sprzysiężony śpiewak.
Wie i wiedział zawczasu!… I ze łzami w gardle

Club fitness pozycjonowanie cieszyn cieszyn