Złote myśli:

Jesień wiatrem łka żałośnie.
Tyle razem się zebrało,
Miał dla siebie dosyć chleba,
W pewien złoty blask poranny,
O dziecinę dla swej chaty,
A tam śniegu obrus leży,
Ani długo, ani krótko,
Czy to tylko zmysłów złuda?
Patrzący — marli.
Gdy ujmie niepochwytność w dwa przyległe słowa!
Jak puste kłosy z podniesioną głową,
Sto mil od brzegu i sto mil przed brzegiem,
W straż nieoddane kolumnowym czołom;
Anieli twoi w niebie rozpostarli,
Widziałem lotne w powietrzu bociany
Choć mi tak niebo Ty złocisz i morze,

Club fitness pozycjonowanie cieszyn cieszyn