Złote myśli:

Ku niebiosom głos podnosi,
I cóż przyjdzie z bogactw w domu
Skąd ten smutek i tęsknota?
Hojnie sypie dukatami,
Jedno dziecię! Jedno dziecię!
Swe zwierzając Bogu żale:
Aż człekowi serce rośnie!
Ku niebiosom głos podnosi,
I to, że się za snami tak pilnie ugania!
A wiadomo, że jutro nie będzie inaczej…
Gdy ujmie niepochwytność w dwa przyległe słowa!
Obłok, PtakI Bóg, wsparty wędrownie o srebrzystą krawędź
Chętnie łowi treść, w której łzy prawdziwe płoną, —
Mrzemy z głodu bez jutra, a ty nie wiesz o tem!” —
Przy blaskach gromu,
Wleczesz nas w nieokreślność… Spójrz — my tu pod płotem

Club fitness pozycjonowanie cieszyn cieszyn