Złote myśli:

Czemuż smutna, gdyby wdowa?
Nikt ich buzią uśmiechniętą
To nasz młynarz się weseli,
Mija drugi w pracy Bożej, —
A wtem: Boże! Jakież cuda!
Pewien młynarz żył w tej ziemi,
A nim do snu się ułoży,
Miał dla siebie dosyć chleba,
W straż nieoddane kolumnowym czołom;
Smutno mi, Boże!
Gdy ujmie niepochwytność w dwa przyległe słowa!

Poeta, ŻonaŻona jego, żegnając swój los znakiem krzyża,
Nim się przed moją nicością ukorzę,
Zdoła tylko z otchłanią sprzysiężony śpiewak.
Wszelkie dziwy zza jarów — prawem snu przywłaszcza.

Club fitness pozycjonowanie cieszyn cieszyn